អាហារ និងការបត់ជើងធំ អំឡុងពេលព្យាបាល

«តើខ្ញុំញ៉ាំអ្វីបានខ្លះ?» ជាសំណួរមួយដែលយើងត្រូវបានសួរញឹកញាប់បំផុតនៅបន្ទប់ពិគ្រោះ។ ចម្លើយច្រើនតែធូររលុងជាងអ្វីដែលអ្នកជំងឺគិតឆ្ងាយណាស់៖ អំឡុងពេលព្យាបាលមហារីកពោះវៀនធំ គ្មានបញ្ជីអាហារហាមឃាត់ដែលត្រូវតែធ្វើតាមទេ។ អ្វីដែលត្រូវយកចិត្តទុកដាក់ពិតប្រាកដ គឺការប្រែប្រួលការបត់ជើងធំ។

គោលការណ៍មូលដ្ឋានអំពីអាហារ

• ការញ៉ាំឱ្យបានគ្រប់គ្រាន់ សំខាន់បំផុត។ រាងកាយកំពុងជួសជុលខ្លួនឯងអំឡុងពេលព្យាបាល ហើយការខ្វះថាមពល និងប្រូតេអ៊ីន ធ្វើឱ្យការជាសះស្បើយយឺត និងបន្ថយការទ្រាំទ្រនឹងការព្យាបាល។ មនុស្សជាច្រើនមិនហ៊ានញ៉ាំ ព្រោះខ្លាច «ចិញ្ចឹមដុំមហារីក»។ រឿងនេះគ្មានមូលដ្ឋានទេ ហើយថែមទាំងបង្កគ្រោះថ្នាក់ទៀតផង។
• ញ៉ាំធម្មតា និងមានតុល្យភាពគ្រប់គ្រាន់ហើយ។ មិនចាំបាច់មានរបបអាហារប្រឆាំងមហារីកពិសេសទេ។
• ប្រុងប្រយ័ត្នចំពោះអាហារបំប៉នដែលមិនដឹងប្រភព។ សារធាតុខ្លះមានប្រតិកម្មជាមួយថ្នាំព្យាបាល ថែមទាំងប៉ះពាល់ដល់មុខងារថ្លើម និងតម្រងនោមទៀតផង។ សូមប្រាប់វេជ្ជបណ្ឌិតមុននឹងប្រើ។
• ចម្អិនអាហារឱ្យឆ្អិនល្អ ជាពិសេសក្នុងរយៈពេលដែលកោសិកាឈាមសទាប។

រាគ

រាគកើតមានញឹកញាប់អំឡុងពេលព្យាបាល។ មូលហេតុអាចមកពីគីមីព្យាបាល រស្មីព្យាបាល ឬពីការវះកាត់ដែលបានផ្លាស់ប្តូររចនាសម្ព័ន្ធពោះវៀន។

ការបំពេញទឹកសំខាន់បំផុត។ ការខ្វះជាតិទឹកដោយសាររាគ ច្រើនតែគ្រោះថ្នាក់ជាងរាគខ្លួនឯង ជាពិសេសពេលមានក្អួត ឬអត់ចង់ញ៉ាំរួមផង។ ក្រៅពីទឹកសុទ្ធ សូមផឹកភេសជ្ជៈមានជាតិអេឡិចត្រូលីតផងដែរ។

អំពីអាហារ សូមបន្ថយអាហារខ្លាញ់ ជាតិសរសៃច្រើន និងផលិតផលទឹកដោះគោជាបណ្តោះអាសន្ន ជ្រើសរើសអាហារងាយរំលាយ រួចបន្ថែមបន្តិចម្តងៗពេលស្ថានភាពស្ថិតស្ថេរ។ ថ្នាំបញ្ឈប់រាគ សូមសួរវេជ្ជបណ្ឌិតជាមុន — ក្នុងករណីខ្លះ ការបញ្ឈប់ដោយខ្លួនឯងអាចធ្វើឱ្យយឺតយ៉ាវក្នុងការរកឃើញបញ្ហា។

ទល់លាមក

ការទល់លាមកក៏អាចកើតឡើងដែរ។ មូលហេតុទូទៅគឺ ចលនាតិច ផឹកទឹកមិនគ្រប់គ្រាន់ និងឥទ្ធិពលនៃថ្នាំបំបាត់ការចង់ក្អួត និងថ្នាំបំបាត់ការឈឺខ្លះ។

សូមចាប់ផ្តើមពីបីចំណុចមូលដ្ឋាន៖ ទឹក ជាតិសរសៃ និងចលនា។ បើមិនបានផល សូមពិភាក្សាជាមួយវេជ្ជបណ្ឌិតអំពីថ្នាំបន្ទន់លាមក កុំប្រើថ្នាំបញ្ចុះលាមកប្រភេទជំរុញ ដោយខ្លួនឯងរយៈពេលវែង។

ការប្រែប្រួលការបត់ជើងធំ ក្រោយវះកាត់

ផ្នែកនេះសរសេរឡើងជាពិសេស សម្រាប់អ្នកជំងឺដែលបានវះកាត់ចុងពោះវៀន។

មុខងារមួយរបស់ចុងពោះវៀន គឺស្តុកលាមក។ ក្រោយពីកាត់ផ្នែកខ្លះចេញ កន្លែងស្តុកនោះតូចទៅ ដូច្នេះជារឿយៗកើតមាន៖ ចំនួនដងបត់ជើងធំក្នុងមួយថ្ងៃកើនឡើង ម្តងៗបរិមាណតិច មានអារម្មណ៍ថាមិនអស់ ពេលចង់ត្រូវទៅភ្លាម ពេលខ្លះពិបាកទប់ និងពេលយប់ក៏ត្រូវក្រោកដែរ។

រោគសញ្ញាទាំងនេះរួមគ្នា ហៅថារោគសញ្ញាក្រោយការកាត់ចុងពោះវៀនផ្នែកក្រោម។ វាមិនមែនជាការវះកាត់បរាជ័យ និងមិនមែនជាការកើតឡើងវិញទេ តែជាលទ្ធផលធម្មជាតិនៃការប្រែប្រួលរចនាសម្ព័ន្ធរាងកាយ។ អ្នកភាគច្រើនប្រសើរឡើងបន្តិចម្តងៗ ទោះអាចចំណាយពេលច្រើនខែ ឬមួយទៅពីរឆ្នាំក៏ដោយ។

អ្វីដែលអាចធ្វើបាន៖ ញ៉ាំអាហារទៀងម៉ោង កត់ត្រាថាអាហារណាធ្វើឱ្យកាន់តែធ្ងន់ ហាត់សាច់ដុំបាតអាងត្រគាក និងពិភាក្សាជាមួយវេជ្ជបណ្ឌិតអំពីការកែថ្នាំ។ សូមកុំនៅស្ងៀម ដោយគិតថា «នេះជារឿងដែលត្រូវទ្រាំ» — វាប៉ះពាល់ដល់គុណភាពជីវិតយ៉ាងខ្លាំង ហើយមានវិធីធ្វើឱ្យប្រសើរឡើង។

អាហារសម្រាប់អ្នកមានរន្ធពោះវៀនសិប្បនិម្មិត

សូមមើលអត្ថបទ «ការថែទាំរន្ធពោះវៀនសិប្បនិម្មិត» ផងដែរ។ គោលការណ៍គឺ អាហារស្ទើរតែទាំងអស់ញ៉ាំបាន សាកល្បងអាហារថ្មីម្តងមួយមុខ ហើយសង្កេតប្រតិកម្ម ទំពារយឺតៗឱ្យល្អិត និងយកចិត្តទុកដាក់ជាពិសេសលើការផឹកទឹក។