ជំងឺរបេង៖ ការថែទាំខ្លួនឯង និងពេលណាគួរទៅពេទ្យ

ជំងឺរបេងកើតមានញឹកញាប់ណាស់ តែមានមនុស្សតិចណាស់ដែលចង់និយាយអំពីវា។ លទ្ធផលគឺ អ្នកភាគច្រើនទ្រាំយូរ ទិញថ្នាំប្រើខ្លួនឯង រួចមកពេទ្យពេលដែលមិនស្រួលខ្លាំងហើយ។ អត្ថបទនេះចង់និយាយពីរឿងពីរ៖ អ្វីដែលអ្នកអាចធ្វើដោយខ្លួនឯង និង ពេលណាមិនគួរព្យាបាលដោយខ្លួនឯងទៀត។

របេងមិនមែនជារបស់ដែលដុះថ្មីទេ

ជាដំបូង សូមបំភ្លឺការយល់ច្រឡំទូទៅមួយ។ ក្នុងរន្ធគូថ មានរង្វង់ខ្នើយមួយ ដែលបង្កើតឡើងពីសរសៃឈាម និងជាលិកាភ្ជាប់ ដែលជួយគ្រប់គ្រងការបត់ជើងធំ និងការពារការលេចធ្លាយ — នោះជារចនាសម្ព័ន្ធធម្មតា ដែលគ្រប់គ្នាមាន។

អ្វីដែលយើងហៅថារបេង គឺខ្នើយទាំងនោះកកឈាម ហើម និងធ្លាក់ចុះ ដោយសារសម្ពាធយូរអង្វែង រហូតចាប់ផ្តើមមានរោគសញ្ញា។ ដូច្នេះគោលដៅនៃការព្យាបាល មិនមែនជាការ «យកវាចេញឱ្យអស់» ទេ តែគឺគ្រប់គ្រងរោគសញ្ញា។ នេះហើយជាមូលហេតុដែលអ្នកភាគច្រើនមិនចាំបាច់វះកាត់។

អ្វីធ្វើឱ្យកាន់តែធ្ងន់

ចំណុចរួមគឺ រន្ធគូថទទួលសម្ពាធយូរអង្វែង៖

• ការទល់លាមក និងការបង្ខំខ្លួនពេលបត់ជើងធំ។
• អង្គុយលើបង្គន់យូរពេក — ឥឡូវនេះកើតមានញឹកញាប់ជាពិសេស ព្រោះគ្រប់គ្នាយកទូរសព្ទចូលបន្ទប់ទឹក។ អង្គុយដប់ប្រាំទៅម្ភៃនាទី ធ្វើឱ្យកន្លែងនោះកកឈាមជាប់ជានិច្ច។
• អង្គុយ ឬឈរយូរ។
• រាគរ៉ាំរ៉ៃ។
• ការមានផ្ទៃពោះ និងការសម្រាលកូន។
• ភាពធាត់ និងការលើករបស់ធ្ងន់ញឹកញាប់។

អ្វីដែលអ្នកអាចធ្វើបាន

ស្តាប់ទៅធម្មតាណាស់ តែទាំងនេះពិតជាការព្យាបាលជំហានដំបូង ហើយមានភស្តុតាងវិទ្យាសាស្ត្រគាំទ្រ។ បើធ្វើឱ្យបានពេញលេញ រោគសញ្ញារបស់អ្នកភាគច្រើននឹងប្រសើរឡើងយ៉ាងច្បាស់។

• បន្ថែមជាតិសរសៃ និងទឹក។ លាមកទន់ មានរាង តែមិនរឹង ធ្វើឱ្យមិនចាំបាច់បង្ខំខ្លួន។ ក្នុងចំណោមវិធានការទាំងអស់ នេះមានប្រសិទ្ធភាពច្បាស់បំផុត។
• កុំអង្គុយលើបង្គន់យូរ។ បើមិនចេញ សូមក្រោកឡើងសិន រួចត្រឡប់មកវិញពេលមានអារម្មណ៍ចង់។ ទុកទូរសព្ទនៅខាងក្រៅ។
• មានអារម្មណ៍ចង់ ត្រូវទៅភ្លាម។ ការទប់ ធ្វើឱ្យលាមកស្ងួត និងរឹង។
• ត្រាំទឹកកក់ក្តៅ។ ពេលរោគសញ្ញាកំពុងកើត ការត្រាំទឹកកក់ក្តៅប្រហែលដប់នាទី ជួយបន្ធូរអារម្មណ៍មិនស្រួល និងបន្ធូរសាច់ដុំ។
• សម្អាតដោយថ្នមៗក្រោយបត់ជើងធំ។ លាងដោយទឹក ឬជូតស្រាលៗដោយក្រដាសសើម ជៀសវាងការកកិតខ្លាំង។
• ចលនាល្មមៗ និងជៀសវាងអង្គុយយូរ។

អំពីថ្នាំលាប និងថ្នាំដាក់

ថ្នាំលាប និងថ្នាំដាក់ ទោះទិញខ្លួនឯង ឬវេជ្ជបណ្ឌិតចេញឱ្យ ជួយបន្ធូររោគសញ្ញាបាន តែវាដោះស្រាយតែអារម្មណ៍មិនស្រួល មិនមែនមូលហេតុទេ។ ការប្រើរយៈពេលខ្លីសមហេតុផល តែការពឹងផ្អែករយៈពេលវែង មានន័យថាដល់ពេលត្រូវទៅពេទ្យហើយ។ ជាពិសេសផលិតផលមានជាតិស្តេរ៉ូអ៊ីដ មិនគួរប្រើរយៈពេលវែងទេ។

ពេលណាត្រូវវះកាត់

គោលការណ៍ទូទៅគឺ៖ រោគសញ្ញាស្រាល ព្យាបាលបែបអភិរក្ស។ វះកាត់ត្រូវពិចារណាតែពេលធ្លាក់ចេញខ្លាំង ហូរឈាមដដែលៗរហូតប៉ះពាល់ជីវិតប្រចាំថ្ងៃ ឬការព្យាបាលបែបអភិរក្សមិនបានផល។ វេជ្ជបណ្ឌិតពិចារណាទាំងកម្រិតរបេង និងកម្រិតរំខានដល់អ្នក។ ការមានរបេង មិនមានន័យថាត្រូវវះកាត់ទេ។

សព្វថ្ងៃក៏មានវិធីដែលធ្វើនៅបន្ទប់ពិគ្រោះ ស្ថិតនៅចន្លោះការព្យាបាលបែបអភិរក្ស និងការវះកាត់បែបប្រពៃណី ដែលសមស្របនឹងអ្នកជំងឺខ្លះ។ ពេលមកពិគ្រោះ អ្នកអាចសួរដោយផ្ទាល់ថាជម្រើសណាសមស្របនឹងអ្នក។

ពេលមកពិគ្រោះ នឹងត្រូវពិនិត្យរន្ធគូថដោយម្រាមដៃ ហើយបើចាំបាច់ នឹងណាត់ឆ្លុះរន្ធគូថ ឬឆ្លុះពោះវៀនធំ។ ដំណើរការលឿនជាងអ្វីដែលអ្នកភាគច្រើនគិត ហើយក៏មិនខ្មាស់ដូចដែលបារម្ភដែរ — នេះជាការងារដែលយើងធ្វើរាល់ថ្ងៃ។ ការដាក់ភាពខ្មាស់អៀនចោល គឺជារឿងមានប្រយោជន៍បំផុតដែលអ្នកអាចធ្វើសម្រាប់ខ្លួនឯង។